Usługa Neostrada TP i ADSL  - info -   e-mail: neostradatp@vp.pl

Neostrada TP - usługa Telekomunikacji Polskiej S.A. oferująca szerokopasmowy dostęp do sieci Internet wykorzystując technologię ADSL i linię telefoniczną klienta. W usłudze można korzystać zarówno z telefonu i z Internetu co daję dużą swobodę użytkowania, klient nie jest narażony na działanie dialerów i może korzystać z Internetu 24h na dobę za stały abonament.

ADSL (Asymetric Subscriber Line)  - technologia pozwalająca na szerokopasmowy dostęp do Internetu. Przepływ sygnału jest asymetryczny czyli klient odbiera informację z większą prędkością niż może informacje wysyłać.

Na początku marca br. na rynku pojawiły się jednoukładowe procesory DSL, opracowane przez kalifornijską firmę Virata Corp. Układ Beryllium, kosztujący w parze z analogowym układem AFE (Analog Front End) o nazwie Neon poniżej 30 USD, zawiera wbudowany router (ATM i IP) i wyposażony jest w interfejs Ethernet 10/100 oraz Home PNA 1/10 Mb/s. Drugi z procesorów, o nazwie Boron, kosztujący wraz z AFE Neon niespełna 25 USD, przeznaczony jest do indywidualnego użytku i wyposażony w interfejsy PCI i USB. Oba układy zawierają również wbudowany modem V.90, zawierający typowe dla współczesnych modemów funkcje głosowe.
Nowe procesory ADSL pozwalają na konstrukcję modemów w cenach sporo poniżej 100 USD. Pierwsze modemy wykorzystujące układy Beryllium i Boron powinny pojawić się na rynku w czerwcu bieżącego roku.
Tysiące kilometrów kabli telefonicznych, leżące w ziemi od wielu lat, stanowią podstawę największej infrastruktury telekomunikacyjnej. Obecnie najistotniejsze znaczenie ma część abonencka tej sieci, czyli kable pomiędzy lokalną centralą telefoniczną a aparatami abonentów. Najefektywniejszą spośród obecnie stosowanych metod wykorzystania tej infrastruktury jest technologia ADSL - Asymmetrical Digital Subscribers Line, czyli asymetrycznej cyfrowej linii abonenckiej. Technologia ADSL pozwala na transmisję danych cyfrowych z szybkością do 8 Mb/s, po zwykłych, telefonicznych kablach, w dodatku w sposób nie kolidujący z konwencjonalną telefonią czy ISDN.

Tradycyjna telefonia korzysta zaledwie z wąskiego fragmentu pasma (300 - 3400 Hz), tymczasem kabel umożliwia przeniesienie znacznie szerszego pasma częstotliwości. Technologie xDSL, w tym również ADSL, do transmisji wykorzystują technikę DMT - Discrete MultiTone. Jak sama nazwa wskazuje, podstawą DMT jest równoległa transmisja na wielu różnych częstotliwościach nośnych, mieszczących się w obrębie wykorzystywanego pasma. ADSL wykorzystuje pasmo od 20 kHz do 1,1 MHz, podzielone na 256 częstotliwości, zwanych tonami, z odstępem 4,3 kHz. Każdy z wykorzystywanych w ten sposób tonów stanowi osobną częstotliwość nośną, modulowaną kwadraturowo (QAM) z 256 (lub przy gorszej transmisji - 64) poziomami amplitudy. Indywidualna charakterystyka tłumienności konkretnego łącza sprawia, że nie wszystkie tony mogą zostać wykorzystane do transmisji, jednak pozostałe wystarczają do zapewnienia przepustowości 8 Mb/s.

Modem kablowy - podstawowe parametry
  Pasmo częstotliwości Przepustowość
- do abonenta 6 MHz w zakresie 50 - 850 MHz 10 Mb/s przy modulacji 64 QAM, 30 Mb/s przy 256 QAM
- od abonenta 3,2 MHz w zakresie 5 - 45 MHz 2,8 Mb/s przy modulacji QPSK, 6 Mb/s przy 64 QAM
Technika xDSL pozwala na realizację transmisji z taką szybkością w obu kierunkach, jednak wprowadzenie asymetrycznej przepustowości pozwoliło na znaczne uproszczenie konstrukcji modemów, a co za tym idzie, również i obniżenie kosztów. Równocześnie asymetria zapotrzebowania na pasmo przy dostępie do Internetu (abonent pobiera z Sieci znacznie więcej danych, niż sam do niej wysyła) najzupełniej uzasadnia taką konstrukcję.

Podobnie jak klasyczna abonencka sieć telefoniczna, sieć ADSL zbudowana jest w topologii gwiazdy, dzięki czemu stanowi idealne wręcz medium dla dostawców Internetu i innych usług, których istotą jest dostęp do scentralizowanych źródeł danych, np. Video On Demand czy dostęp do hurtowni danych w zastosowaniach biznesowych.

Podstawowym elementem sieci ADSL jest multiplekser abonencki SLAM (Subscribers Line Access Multiplexer). SLAM składa się z zespołu modemów liniowych i multipleksera, za pomocą którego dołączone są one do routera ATM. Dzięki temu SLAM staje się elementem sieci ATM; transmisja danych między modemami odbywa się w protokole ATM i dopiero końcowy modem dokonuje konwersji protokołu na Ethernet.

 Ze względu na analogowy charakter transmisji w sieci telefonicznej, tłumienność łącza rośnie wraz z jego długością. Powoduje to stopniowe zmniejszanie się liczby tonów zdatnych do transmisji, a w konsekwencji spadek przepustowości łącza. Maksymalny zasięg ADSL, przy wykorzystaniu kabli typowych dla telefonicznych sieci abonenckich, ograniczony jest do około 3 km. Nie jest to wiele, jednak w warunkach miejskich odległość stacji abonenckiej od centrali jest w większości przypadków mniejsza. W sytuacji znacznego zagęszczenia abonentów ADSL odległość tę można zredukować, instalując multipleksery SLAM w ulicznych szafkach instalacyjnych, konieczne jest jednak wówczas doprowadzenie do nich sieci szkieletowej ATM.

Przyszłość ADSL jako standardu telekomunikacyjnego niedalekiej przyszłości wydaje się pewna - niektórzy producenci chipsetów płyt głównych do PC podjęli już prace nad integracją w układzie southbridge cyfrowej części modemu ADSL. Układ taki przygotowuje już obecnie SiS, a i w planach VIA można znaleźć podobną koncepcję. W intelowskiej wizji PC również znalazło się miejsce dla ADSL - opublikowana na początku 2000 roku specyfikacja nowego złącza na płycie ATX, nazwanego CNR (Communication and Networking Riser) przewiduje możliwość wykorzystania złącza do wspomaganych przez procesor PC modemów ADSL.

Mocne bariery
Na pierwszy rzut oka ADSL jest wręcz rewelacyjnym rozwiązaniem, szczególnie dla operatorów sieci telekomunikacyjnej, którzy mogliby, korzystając z już istniejącej sieci, uruchomić nowe usługi i czerpać z tego spore dochody. Warto jednak mieć świadomość, że uruchomienie usług ADSL wymaga pewnych dodatkowych inwestycji. Orientacyjny koszt wyposażenia dla jednego łącza ADSL wciąż spada i obecnie wynosi ok. 1500 USD, jednak aby przedsięwzięcie miało ekonomiczny sens, liczba łączy powinna się wyrażać w tysiącach. To jeszcze nie wszystko - konieczna jest również rozbudowa szkieletowej sieci ATM, co wiąże się z następnymi kosztami i koniecznością pokonania kolejnych trudności technicznych. Bez tego wielka przepustowość łączy ADSL nie zostanie wykorzystana - widać to obecnie na przykładzie modemów 56 kbps, których nominalnej szybkości praktycznie nie daje się osiągnąć. Nie można zapominać także o jakości istniejącej telefonicznej sieci abonenckiej. Niska jakość kabli oznacza mniejszy zasięg ADSL i spadek szybkości transmisji.

Mimo więc rewelacyjnych możliwości i, na pierwszy rzut oka, łatwej implementacji ADSL, na szeroką dostępność usług będziemy musieli jeszcze trochę poczekać. Tempo realizacji przedsięwzięcia zależy w dużym stopniu od zapotrzebowania rynku, dającego operatorowi perspektywę opłacalności inwestycji, nie bez znaczenia jest też szybkość rozbudowy sieci szkieletowej. Niestety - nasz prawie monopolista telekomunikacyjny, zamiast usług ADSL, postanowił zaproponować nam HIS - dziwną protezę, która w sieciowej architekturze przypominającej ADSL pozwala na transmisję z oszałamiającą szybkością 128 kb/s, a i to pod warunkiem, że akurat nikt nie rozmawia przez telefon.
 

HDSL

Technologia HDSL (High-bit-rate Digital Subscriber Line) jest jednym z nowocześniejszych wariantów technologii DSL. Pozwala ona na realizowanie przepływności binarnej sięgającej 2300 kbit/s na zwykłej skrętce miedzianej stosowanej dotychczas do realizacji zwykłych połączeń telefonicznych. W zależności od rodzaju modemu zasięg linii obsługiwanych za pomocą łącz HDSL może sięgać nawet 8-10 km.

Aby taka niezwykła wydajność była możliwa, w technologii HDSL zostały rozwiązane trzy następujące problemy limitujące szybkość na liniach miedzianych:

1) Osłabienie sygnału (attenuation) - spowodowane osłabieniem sygnału elektrycznego przesyłanego w długiej linii miedzianej.
2) Efekt podsłuchu (bridged tap) - spowodowany nie zaterminowanymi zakończeniami pętli abonenckiej, nadmiarowymi wydłużeniami pętli itd. - co powoduje dodatkowe tłumienie sygnału.
3) Efekt przesłuchu (crosstalk) - interferencje sygnałów przesyłanych w sąsiadujących liniach w jednej wiązce.

Rozwiązanie tych problemów w technologii HDSL polega na zastosowaniu jednocześnie dwu rozwiązań technicznych:
Podniesieniu częstotliwości sygnału. W większości rozwiązań HDSL stosowane spektrum częstotliwości sięga 175 lub nawet 390 kHz - a więc znacznie więcej niż w tradycyjnym, telefonicznym wykorzystaniu linii miedzianych.
Zastosowanie kodu liniowego - aby możliwe było efektywne nadawanie sygnałów cyfrowych przez zwykłe linie miedziane, potrzebne jest przekształcenie w modemie wejściowego sygnału cyfrowego w taką postać, która uwzględnia specyfikę opisanych powyżej zjawisk fizycznych osłabiających wydajność linii.

Tę transformację nazywamy kodem liniowym. Najpopularniejszym kodem liniowym jest kod 2B1Q. Polega on na przypisaniu DWU bitów danych JEDNEMU z 4 poziomów napięcia. Ponieważ 4 poziomy napięcia nazywane są "Quaternary" - rozumiemy już, że w skrócie 2B1Q chodzi o wyrażenie sposobu zakodowania 2 bitów danych w 4 poziomy napięcia.

Innym kodem liniowym stosowanym w technologiach DSL jest kodowanie CAP. W technice kodowania CAP wykorzystuje się dwa ciągi danych, z których każdy zakodowany jest jak w metodzie QAM. Ciągi te wzajemnie nie interferują, a urządzenia odbiorcze są na tyle inteligentne, że potrafią pracować bez sygnału referencyjnego. Dwa niezależne ciągi danych (ortogonalne w matematycznym sensie) można przedstawić w postaci macierzy stanów 8x8 symboli. Tworzą one tzw. konstelację.

Każdemu symbolowi (punktowi na konstelacji) odpowiada możliwość zakodowania 6 bitów danych. A zatem widzimy, że pojemność kanału transmisyjnego przy zastosowaniu kodu liniowego CAP znacznie rośnie.

Technologia HDSL jest technologią przesyłu symetrycznego - zapewnia takie samo pasmo transmisyjne w obie strony.

W technologii ADSL stosowane jest różne pasmo w zależności od kierunku przesyłu - na ogół do abonenta transfer jest szybszy niż od abonenta. Jest to więc technologia asymetryczna. Do transmisji sygnału do abonenta („w dół") używane jest wyższe i szersze pasmo częstotliwości (na ogół od 100 do 1000 kHz), podczas gdy dla transmisji od abonenta („w górę") - węższe pasmo częstotliwości niższych od 40 do 100 kHz. Ten podział częstotliwości pozostawia ponadto pasmo częstotliwości najniższych - do 40 kHz dostępnych dla standardowej telefonii lub telefonii ISDN.

A zatem technologia ADSL pozwala na jednoczesne świadczenie usług telefonicznych oraz dostępu do Internetu na tej samej parze miedzianej dochodzącej do abonenta.

Istnieją różne odmiany technologii ADSL: W ADSL-1 szybkość transferu do abonenta („w dół") wynosi do 1.5 Mbit/s, w ADSL-2 do 3 Mbit/s a w ADSL-3 do 6 Mbit/s. Szybkości od abonenta („w górę") wynoszą od 64 kbit/s do 640 kbit/s

Drukuj artykuł      |    Wyślij znajomemu     

.